Blog – Gletsjers, zo enorm en toch heel triest

Before Article
Marlon de Haan

Tijdens het Green Buildings Congres 2018 zullen er verschillende keynotes zijn over duurzaamheid, circulariteit, innovaties en ondernemersschap. Maar er is meer: dit jaar zullen namelijk een drietal jonge ondernemers en onderzoekers aanwezig zijn om hun ervaringen te delen. Marlon de Haan (21) is daar één van. In de weken richting het congres deelt zij met ons haar ervaringen op Spitsbergen, waar zij onderzoek doet naar de gevolgen van klimaatverandering. 

Gletsjers – Het is zo enorm en toch heel triest

Iedereen kent de rampscenario’s van klimaatverandering. Extreme droogte, regenval, zeespiegelstijging, maar ook gletsjers die aan het smelten zijn. Met dit laatste heb de afgelopen weken heel veel kennis gemaakt.

Elke week proberen wij een zeevogeltelling te doen. Wij kijken naar welke vogels waar foerageren en hoeveel dit er zijn. We varen dan met de boot langs de hele kust van ons fjord, Kongsfjorden. Dit betekent ook dat we dichtbij vijf gletsjerfronten komen. De mooiste vind ik het Kongsvegen gletsjerfront, die ziet er zo uit:


Als ik een gletsjer zie, dan geniet ik. Want wie weet hoe lang dat nog kan.

Marlon de Haan 

Maarten Loonen, mijn stagebegeleider en de maker van de bovenstaande video, houdt tijdens deze telling ook een GPS-track bij. Een week later liet hij mij die track zien. Tof, dacht ik, dan kan je echt zien waar je geweest bent! Vervolgens wordt de track op satellietbeelden van 2006 geplakt. Wat je dan krijgt is het volgende:

Gevaren route langs gletsjer op satelliet 

Kongsvegen, het hele mooie gletsjerfront, bevindt zich bij punt 012, 013, en 014. Wat je ziet is dat wij ergens zijn geweest met de boot, waar je eigenlijk niet had kunnen varen. Een beeld van de gletsjers is nu al niet meer relevant voor het jaar 2018. Zo snel gaat dat met het smelten. Om nog duidelijker te maken hoe snel het gaat, heb ik ook onderstaande afbeelding gekregen van Maarten:

Satelliet beeld met gletsjer afgelopen jaren 

Hier zie je dezelfde gletsjer als de eerste foto. De gele lijnen geven weer waar het gletsjerfront zich bevond in een bepaald jaar. Binnen 40 jaar is de gletsjer honderden meters gesmolten.

Elke keer als ik bij het Kongsvegen gletsjerfront ben, heb ik een dubbel gevoel. Het is prachtig en zo gigantisch, die muur van ongeveer 40 meter ijs. Ik kan bijna nooit geloven dat de gletsjers echt zijn. Het is zo enorm, daar kom ik met mijn hoofd niet bij. En toch is het heel triest, aangezien ook zij enorm kwetsbaar zijn en al zoveel achter uit zijn gegaan.

Als ik een gletsjer zie, dan geniet ik. Want wie weet hoe lang dat nog kan.


De komende weken vertel ik over mijn ervaringen met het klimaat en milieu hier. Meer lezen over de onderzoeken van het Nederlands Poolstation? Kijk op www.poolstation.nl.

Marlon de Haan