Blog – Kenya MasterPeaceWalk 2018

Before Article
Ilmar Bouwer

CFP’er Ilmar Bouwer ging 12 mei mee met de 8-daagse MasterPeaceWalk in Kenia. 100 kilometer door Maasailand met dorpsoudsten, Maasai krijgers en lokale leiders. 

Eigen belevenis

Zelf vind ik het fantastisch om nieuwe culturen en plekken in de wereld te ontdekken. Maar om op deze manier kennis te maken met een eeuwenoude Maasai-stam, is iets wat ik nog niet eerder heb ervaren. De meeste buitenlandse reizen heb ik vanuit het perspectief van stagiair, uitwisselingsstudent of toerist ervaren. Maar door een volledige week samen te leven met twee totaal verschillende culturen, staat garant voor een unieke ervaring. En dat was het! Door volledig afgezonderd te zijn van onze westerse verslaafdheid, de “digitale media”, is er volledige focus op de gebeurtenissen die er op dat moment spelen. Zo ook de kansen die je krijgt om gesprekken te voeren over elkaars cultuurverschillen, manier van denken en de normen en waarden. Dit maakt het extra bijzonder wanneer je in een prachtig landschap voor uren rondloopt. Pratend, maar soms ook in stilte.

Klimaatverandering

Tijdens de vele uren die wij gezamenlijk liepen zijn er tal van momenten om ervaringen te delen over onze eigen wereld en die van de Maasai. Wat echt indruk op mij maakte waren de verhalen over klimaatverandering en wat dit betekent voor de Maasai. Op een gegeven moment liep ik samen met Desmond, een krijger. Hij vertelde mij zijn ervaring tijdens de vele extreme droogteseizoenen die het gebied kent. Eén van de belangrijkste dagelijkse bezigheden van de Maasai is zorgen voor het vee, veelal koeien en geiten. Een belangrijke bron van inkomsten en voedsel. De droogte die eerder eens in de 10 jaar voorkwam en redelijk stabiel leek, is nu totaal onvoorspelbaar en kan meerder keren per decennia voorkomen. Zo ook recent in 2017. Wanneer dit voorkomt moeten de krijgers samen met het vee op zoek naar gras en water om het vee sterk en in leven te houden. Deze zoektocht kan soms wel maanden duren totdat het nieuwe regenseizoen weer aanbreekt. Tijdens deze tocht is de krijger totaal op zichzelf aangewezen en worden de leefomstandigheden nog primitiever dan dat ze al waren. Doordat voedsel schaars is, leven ze de gehele periode van melk die de koeien nog kunnen produceren. Hieruit krijgen ze het nodige vocht en proteïnen binnen wat ze nodig hebben. Deze tocht is voor de koeien een ware uitputtingsslag, onderweg sterft dan ook een deel van de kudde. Wanneer het grasland eindelijk wordt bereikt wacht een volgend probleem: wilde vleesetende dieren. Door de droogte raakt alles gecentreerd tot kleine gebieden waar mens en dier proberen te overleven. Op de 4e dag liepen we met een kudde koeien, verteld werd dat door de extreme droogte vele koeien het niet overleefd hebben en dat de kudde gehalveerd is. Hier komen de effecten van klimaatveranderingen opeens wel heel dichtbij.

Momenten om nooit te vergeten

Wanneer niet alles volgens plan verloopt en dat er hier en daar geïmproviseerd moet worden, vind ik het al snel interessant worden. Dit gebeurde direct al op de eerste ochtend van onze walk. Met een grote safaritruck reden we naar de locatie waar de Maasai mensen ons stonden op te wachten. Helaas, de truck heeft die avond zijn bestemming niet bereikt. Door de extreme regenval waren veel zandwegen veranderd in drassige modderpoelen. We waren nog maar kort onderweg of we stonden al met vier wielen vast in de modder. Wat in eerste instantie leek op een kort oponthoud, veranderde al snel in onrust en bezorgdheid. De uren vlogen voorbij en het water raakte op. Daarnaast hadden we inmiddels ook sinds het vroege ontbijt niet meer gegeten, behalve de enkele muesli repen die we nog in onze tassen hadden. Na een lange tijd arriveerde het drinkwater samen met de groep Maasai vrouwen en krijgers om ons te helpen. De uren die volgden leken niet het probleem op te lossen en verschillende mensen begonnen zich zorgen te maken. Er werd nagedacht over de volgende stappen; hier kamperen, teruggaan naar de logde, of misschien te voet verder? Het werd namelijk al snel donker en er werd besloten om terug te lopen naar de poort van het park. Hier zouden we worden opgewacht door jeeps om ons vervolgens naar het dorp te brengen waar we de eerste dag zouden overnachten. Voor de Maasai bestaat er geen tijd in uren of afstand in kilometers, maar er wordt al snel gezegd: “We zijn er wanneer we er zijn”. De vraag werd al snel gesteld: “Hoe ver is het lopen naar de jeeps?”. Als reactie hier op werd geantwoord: “3 tot 4 km en ongeveer 1 uur lopen”. Dit werd uiteindelijk 10 km en meer dan 3 uur lopen in het donker, omringt door Maasai krijgers. Op dit moment was ik de totale controle kwijt, maar elke seconde voelde ik mij veilig door de levenservaringen van de Maasai die in deze gebieden zijn opgegroeid. De tijd tikte rustig door en na negenen waren we allemaal gearriveerd bij de jeeps. Ondanks dat we samen waren, bleef de druk in de groep groeien, omdat er nog steeds totale onzekerheid was over wat ons te wachten stond. Met een noodgang reden we naar de locatie, wat nog eens vier uur rijden was. Uiteindelijk kwamen we rond middennacht uit bij klein stadje bij de grens met Tanzania om wat te kunnen eten. In een stad waar geen toerist te bekennen is of langs komt, waren wij waarschijnlijk al snel het gesprek van de avond onder de lokale bevolking. Het mooie was nog wel dat wanneer we de straat overstaken we in Tanzania waren. Hier hebben we een heerlijk drankje gedaan onder begeleiding van onze groep militairen ter bescherming. Gewoon omdat het kon en perfect paste bij de geweldige avonturen van die dag die niet snel vergeten zullen worden.

De volgende ochtend hebben we gereflecteerd op de gebeurtenissen die zich de vorige dag afspeelden. Toen besefte ik mij dat deze onverwachte wendingen juist bijdragen aan de herinneren die blijven. Juist door het meemaken van een onverwachte dag leerden we elkaar beter kennen wat voor een positieve wending zorgde.

Tijdens de walk werk je toe naar de laatste dag. Iedereen raakt opgewekt, en de Maasai vrouwen en krijgers worden met de minuut vrolijker naarmate het eindpunt inzicht is. Op de laatste  dag werden we met open armen ontvangen door de Maasai uit verschillende dorpen. Krijgers, vrouwen en dorpsoudsten heette ons welkom tijdens een prachtige welkomst-ceremonie. Om kippenvel van te krijgen. Dit moment is haast niet in woorden uit te drukken en zal echt zelf beleefd moeten worden. Het is een ervaring die ik nooit meer zal vergeten.